Mostrando entradas con la etiqueta Agricultura. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Agricultura. Mostrar todas las entradas

martes, 3 de febrero de 2015

Innovacións na agricultura

No concello de Teo, moi cerca do noso Instituto, hai unha interesante experiencia agrícola. A noticia foi publicada onte, 3 de febreiro, no xornal El País. Chámase "Nace la franquicia labriega". Fronte aos problemas do mundo rural, propostas imaxinativas:

"El pertinaz vuelo de los cuervos sobre el lugar de Castres, en el municipio de Teo, no presagia un destino negro como sus plumas ni mucho menos. Este territorio próximo a Compostela no ha dado más que buenas noticias y cosechas a Santiago Pérez, un labrador gallego de 35 años que en 2006 vivía en Florida y era piloto. Las horas de vuelo sobre un paisaje a vista de pájaro, probablemente de cuervo, hicieron germinar en él el apego a la tierra. No quería seguir viendo su futuro en el aire; así que lo dejó todo y se fue a Londres a aprender agricultura ecológica mientras sobrevivía trabajando en una fábrica de comida preparada. La primera vez que hincó la azada en el campo fue como jornalero de un proveedor de verduras que saben a verdura muy conocido entre los restauradores ingleses. Cuando creyó que debía “experimentar” e “investigar” por su cuenta para seguir aprendiendo de la tierra, regresó a Teo y fundó su propio negocio en la Finca Los Cuervos.
De alguna manera, siguió el patrón de su británico patrón: se alió para la aventura con el cocinero Javier Olleros, propietario del restaurante Culler de Pau (O Grove) y devoto como él de lo verde. Era una simbiosis que hoy todavía perdura. Pérez cultivaba lo que soñaba saltear Olleros, y Olleros cocinaba los hallazgos terrenales de Pérez. Uno trataba de mejorar las especies probando formas de cultivar y el otro procuraba realzarlas en los fogones. A esos tesoros gastronómicos surgidos de la epidermis terrestre que persiguen desde 2010, los dos amigos los llaman “chispazos”.
Y para hacerse con semillas autóctonas a punto de desaparecer de la faz de la tierra o ya olvidadas firmaron un contrato con la Misión Biológica de Galicia. De la ingente colección de granos de este centro del CSIC rescataron por ejemplo el guisante lágrima gallego, un bocado único que en su primera cosecha se vendió a 300 euros el kilo. Pérez, que vigila por la noche su huerta desde la ventana de su cuarto, descubrió que el estallido de la legumbre en el paladar era mayor si la recogía entre la una y las siete de la madrugada y la enviaba por mensajería urgente a los restaurantes.
Cinco años después, y mientras el labriego de altos vuelos distribuye ya sus verduras (sobre todo sus lechugas) a 60 restaurantes de toda España, los chispazos han saltado hasta Bizkaia y han prendido en Sopela, donde una pareja que supo del gallego por reportajes de prensa acaba de fundar Belatxiki by Finca Los Cuervos, con una inversión inicial de 80.000 euros para funcionar a pleno rendimiento y suministrar exquisiteces a 12 restaurantes de Euskadi, Cantabria, La Rioja, Navarra y Aragón en cuanto se recoja la cosecha de abril. Pérez lo define como “la primera franquicia de un modelo empresarial agrario”. Antes había recibido “la visita de un banco americano” que quería hacer de su finca una macroempresa exportadora. “Era una inyección de capital brutal, pero me negué por ética”, cuenta, “su prisa no casaba con mi manera de trabajar, imposible a gran escala”.
El contrato por un lustro para Sopela se firmó en diciembre, y él cobra un canon de entrada, los derechos sobre su marca y su forma de hacer y un porcentaje de los beneficios anuales. En enero, el personal de Belatxiki (“cuervo” en euskera) se formó en las técnicas de cultivo que utilizan el expiloto y sus ocho empleados. En febrero “plantaremos todo”, anuncia Pérez, aún en Galicia pero listo para marchar a Bizkaia previo paso por Madrid Fusión para dar una conferencia con Olleros. Además de las famosas lechugas “artesanales y a bajo precio”, cultivarán hortalizas de estación y recuperarán especies en colaboración con Neiker, instituto vasco de investigación y desarrollo agrario. “La primera, este mismo año, será una leguminosa o un pimiento autóctono”.

sábado, 9 de marzo de 2013

Charla sobre o sistema agrario na nosa comarca, por Sheila Sandá

Sheila escribiu unha crónica da charla que sobe o sistema agrario de Arzúa-Terra de Melide impartiron na nosa clase dous representantes do Sindicato Labrego Galego.
  -->
“O venres 1 de marzo tivemos unha interesante charla a cargo de dúas persoas pertencentes ao Sindicato Labrego Galego (SLG): Xulio e Diego.
Durante esta exposición primeiramente achegáronnos diferentes datos sobre o actual sistema agrario de toda a comarca e logo, na segunda parte, dende o punto de vista de Xulio, tratou de  analizar tanto os problemas actuais que acarrea o sector como unha visión a curto prazo do mesmo.
Durante a primera parte da charla coñecimos que a nosa comarca, na que se inclúen as localidades de Arzúa, Boimorto, Melide, Santiso, Sobrado, Toques e Touro, existen máis de 3500 explotacións gandeiras e 11 montes veciñais en man común, característica propia e única de Galicia.
Tamén coñecimos que predomina a superficie forestal e, segundo os datos do SLG, o 51% das explotacións gandeiras son de leite, seguido de 35% que pertence ao sector vacún-carne; o resto pertence a outros tipos. Cabe destacar a apicultura dentro dese 6% dado que a presenza de colmeas é frecuente na nosa contorna.
O tipo de gando predominante é o bovino, que representa as 3/4 partes do total, unhas 51.378 cabezas, seguido do porcino (1/4, unhas13.858 cabezas).
Na segunda parte da charla, Xulio ofreceunos o seu punto de vista sobre a evolución histórica das explotacións agrarias, dunhas décadas atrás ata o de agora. Anteriormente, caracterizábanse por seren explotacións familiares nas que predominaba unha economía de subsistencia e autoconsumo; tampouco existía un gran avance tecnolóxico nin o beneficio dos propietarios era excesivo.
A situación cambiou despois da entrada na Unión Europea, que para Xulio tivo moitos efectos negativos para o conxunto das explotacións galegas, o que repercute ata hoxe na nosa economía. As explotacións sufriron cambios relacionados coa imposición de límites na produción de leite e duns prezos nada favorecedores para os gandeiros. Isto supuxo que algúns agricultores tiveran que adaptar as súas explotacións ás normas europeas, o que conlevou gastos difícilmente custeables polas explotacións; moitas explotacións tiveron que pechar ou realizar unha reconversión, ben transformando a produción de leite en produción de carne, como foi o caso da maioría de explotacións.
Na actualidade, ao estar baixo as directrices da Unión Europea, os beneficios son menores e o único que salva a pequena ou mediana explotación son as axudas da PAC (Política Agraria Comunitaria), que esixen o cumprimento duns requisitos específicos.
A realidade actual para calquera persoa que ten unha explotación é a de tratar de cubrir gastos xa que o marxe de ganancias é tan ínfimo que só dá para sobrevivir. Por iso moitas persoas teñen un traballo a tempo parcial que se poida combinar co traballo das explotacións. Outro dos perigos que afectan a situación actual do mundo agrario é a inexistencia de relevo xeracional para os propietarios que se xubilban, o que augura un futuro incerto para as pequenas explotacións gandeiras.
Algunhas explotacións intentan realizar unha produción ecolóxica para racionalizar gastos e mellorar a calidade dos productos. Con isto compran menos produtos derivados do petróleo e consiguen mellores resultados. Na comarca existen cinco explotacións ecolóxicas de leite e unha de carne.
Por outra banda, os custes de produción dos labregos tamén se ven afectados polo problema da terra xa que non hai suficiente: destínase maioritariamente a usos de carácter forestal.
A charla rematou cunha rolda de preguntas".
Sheila Sandá Rico
2º Bacharelato B
 
Hai outras entradas neste blogue sobre o problema do leitee sobre o documental Vendo una vaca lechera. Tes máis fotos da charla na web no Instituto.

sábado, 12 de enero de 2013

Sobre o espazo rural

Sobre o espazo rural necesitamos coñecer conceptos como os que prepararon os nosos compañeiros:


Tamén "silvicultura":


E, finalmente, aquí tes unha definción de "tranxénicos":

Falamos de alimentos

Se falamos dos espacios rurais, falamos de agricultura e, xa que logo, de produción de alimentos.
Mentres unha parte da poboación mundial morre de fame, millóns de toneladas de alimentos van ao lixo, ás veces por cuestións estéticas. O Telediario do 10 de xaneiro de 2013 daba a noticia do seguinte xeito: