sábado, 7 de noviembre de 2015

48 mulleres asasinadas en España, vítimas da violencia de xénero


No que vai de ano, en España foron asesinadas 48 mulleres, vítimas da violencia machista. O curso pasado dúas compañeiras da clase fixéronnos unha presentación ao redor desta lacra, sobre a que veu falar connosco Lola Ferreiro.
Onte sábado, 7 de novembro, tivo lugar en Madrid unha manifestación con organizacións procedentes de todos os territorios do Estado español para protestar por esta situación.
Resulta sorprendente como hai non moitos anos, o que hoxe consideramos inaceptable —calquera forma de violencia contra a muller— era tratado como chiste. 
Aproxímase o Día Internacional contra a violencia de xénero. É unha boa ocasión para saber máis sobre este terrible problema. Se navegas pola rede atoparás numerosos sitios sobre a violencia de xénero. Un deles é o da Xunta de Galicia. Outro, o do Goberno de España.



"Chove en Santiago"


Agora que rematamos o tema dos climas e do tempo, aquí vai un poema.
A raíz das viaxes de Federico García Lorca polas nosas terras, o poeta granadino escribiu en galego, seis poemas dedicados a Galicia. Deles procede “Chove en Santiago”:
Chove en Santiago
meu doce amor
camelia branca do ar
brila entebrecida ao sol.

Chove en Santiago
na noite escura
herbas de prata e sono
cobren a valeira lúa.

Olla a choiva pola rúa
laio de pedra e cristal.
Olla no vento esvaido
soma de cinza do teu mar.

Soma e cinza do teu mar
Santiago,lonxe do sol
agoa da mañan anterga
trema no meu corazón.

 Podes escoitar unha interpretación musical deste poema ao coidado de Luar na lubre e Ismael Serrano en https://www.youtube.com/watch?v=FwvbAyoFDWw

jueves, 22 de octubre de 2015

Falamos de mapas?


El Roto é un comentarista gráfico cuxo nome é Andrés Rábago. Utilizamos algunha das suas viñetas na materia de Historia do Mundo Contemporáneo, en 1º de Bacharelato. Podes atopalas na web De hoxe.Historia do Mundo Contemporáneo.
Este debuxo fala de mapas pero non fala de mapas. Que nos pode estar dicindo? Podémolo relacionar cos Obxectivos do Milenio?

lunes, 12 de octubre de 2015

Tremores de terra en Galicia

Estudamos o concepto de "tectónica de placas". E con este concepto están relacionados os tremores de terra que, nosúltimos días, rexistrou o Instituto Geográfico Nacional. Foron, iso si, dun nivel baixo na escala de Richter. A zona do sur de Ourense e o Leste e Norte de Lugo son as de maior risco sísmico da nosa comunidade, aínda que cunha perigosidade moi inferior á das provincias de Almería, Murcia, Alicante e Granada. A sismicidade destas provincias débese á proximidade da placa euroasiática á africana.

Se queres máis información, preme na ligazón do Instituto Geográfico Nacional, organismo oficial encargado do estudo da sismicidade en España.

sábado, 3 de octubre de 2015

DANA

O 29 de setembro, a Agencia Estatal de Metereológía emitía o seguinte parte:
"Estamos inmersos en un episodio de inestabilidad atmosférica característico del otoño en el área mediterránea. El enfriamiento y la formación de depresiones aisladas en los niveles medios y altos de la atmósfera, junto con los flujos dominantes de componente este en los niveles bajos, que aportan aire con mucha humedad, son los elementos determinantes para que se desencadene esa inestabilidad."

O fenómeno metereolóxico ao que se estaba a referir era unha Depresión Aillada nos Niveis Altos (DANA). No Tema 2 do teu libro de texto tes varias situacións metereolóxicas que se dan na Península Ibérica ao longo do ano, representadas tanto en superficie como en altura. Unha desas situacións é, precisamente, unha DANA, que se produce con certa frecuencia no Levante español, a finais do verán ou principios do outono. Aínda que non é exactamente o mesmo, é un fenómeno que, ás veces, se relaciona coa "gota fría". Normalmente, a DANA provoca chuvias torrenciais, nunha zona na que as precipitacións anuais son escasas.

domingo, 27 de septiembre de 2015

ODM



O derradeiro tema do noso programa, España no mundo, inclúe un concepto que aparece estes días na prensa: os Obxectivos do Milenio (ODM).

Fixados en 2000 pola Organización das Nacións Unidas (ONU), os ODM son oito metas de desenvolvemento humano que os 192 países membros da Nacións Unidas acordaron acadar en 2015: erradicar a pobreza extrema e a fame; acadar o ensino primario universal; reducir a mortalidade infantil; mellorar a saúde materna; combatir o VIH/SIDA, o paludismo e outras enfermidades; garantir a sustenibilidade do medio ambiente; fomentar o asociacionismo mundial para o desenvolvemento.
Estamos en 2015 e chega o tempo de revisar o nivel de cumprimento deste acordo. Nos últimos días, a ONU celebra a súa asamblea xeral anual. A súa análise dos ODM é relativamente optimista porque, se ben é certo que se produciron avances na reducción da extrema pobreza, na matriculación no ensino primario ou na loita contra a SIDA, tamén é certo que na loita contra a mortalidade infantil ou na mellora da saúde materna queda un longo treito por percorrer.
Agora, os ODM transformaranse en Obxectivos de Desenvolvemento Sustentable (Axenda 2030 para o Desenvolvemento Sustentable), o que sitúa o horizonte de desenvolvemento humano nunha meta máis ambiciosa, na procura dun crecemento económico que sexa sustentable, é dicir, que respecte o medio ambiente. Por certo, un dos escándalos económicos da última semana, o da empresa de automóbiles Wolkswagen, está relacionado, precisamente, con este problema.
Nesta mesma páxina podes ler outras entradas sobre os ODM.

jueves, 23 de abril de 2015

Juan Goytisolo


Con motivo da concesión a Juan Goytisolo do Premio Cervantes, limos na clase este texto do autor de Señas de identidad:
Juan Goytisolo, “La destrucción del paisaje”, elpais.com, 10.08.2014
Para quien haya conocido la costa mediterránea española de hace medio siglo viajar hoy día por ella es presenciar una feria de horrores y un involuntario ejercicio de masoquismo. ¿Qué queda de las playas cercanas a la audaz incursión marítima de Peñíscola, de la orografía rocosa de Altea, de la suave manga de arena del mar Menor de Murcia?
Recuerdo mis visitas a ésta cuando el único edificio existente en ella era un pequeño pabellón de recreo situado junto a la gola y los pescadores sólo podían acceder a la zona de mayor riqueza piscícola una vez al año, en el día fijado por el cacique de aquel impoluto lago que imitaba a Franco con traje y gorra blancos, erguido en la cubierta de su pequeño yate.
La necesaria transformación de nuestras anticuadas estructuras económicas a fin de procurar una vida digna a sus habitantes se llevó a cabo con disparatada premura. El culto al hormigón y al dinero fácil unido a la falta de planes de desarrollo sostenible adaptados a la configuración del paisaje y a la incultura de los promotores y de la clase política asociada a ellos cuajaron en un agobiador panorama de ladrillo y una grotesca ostentación de nuevo rico. Se quemaron las etapas en una feroz arrebatiña de licencias de construcción dejando tras sí un erial de apartamentos vacíos y un horizonte de vacuidad desolada.
El efecto perverso de la machacona publicidad a toda página de una foto con la leyenda “Descubre la playa más solitaria del mundo” propició la invasión de esta por un tropel de curiosos ávidos de soledad. En vez de salvar lo que debía ser preservado en armonía con el progreso y bienestar de la población se destrozó el ámbito que la sustentaba con un fervor y denuedo dignos de mejor causa. La estrechez de miras, el señuelo del provecho inmediato, la perspectiva ilusoria de una prosperidad ininterrumpida acabaron con una España que debía cambiar pero no del modo insensato en el que se efectuó.
Hermosos pueblos de Andalucía, configurados con la delicada imbricación de las aldeas bereberes del Atlas, cedieron el paso al desastre urbanístico de Mijar o Mojácar con sus casas encaramadas unas sobre otras a fin de avistar el mar garantizado por los promotores en un amazacotado conjunto falto de gracia que alcanza las proporciones de una pertinaz pesadilla o espectacular adefesio.
Eramos pobres, nos soñamos ricos y al despertar del sueño descubrimos que somos pobres de nuevo y, como hace medio siglo, tenemos que buscarnos no ya los garbanzos sino el menú de los fast-food fuera de nuestras fronteras. A la autosatisfacción chovinista de los años de vacas gordas ha sucedido el desengaño y amargura provocados por la falta de futuro y el naufragio de nuestras previsiones y anhelos. Ni siquiera nos queda el refugio de volver al claustro materno de unos pueblos devastados por la barbarie inmobiliaria. Los parques naturales que sobreviven en las proximidades de la costa andaluza, de La Almoraina a Cabo de Gata, perduran de forma precaria. Los planes faraónicos permanecen al acecho de nuevas presas. Alcornocales, pinares y otros bosques centenarios corren el riesgo de ser barridos por un monstruo como el del hotel de Carboneras, un golf resort de 18 hoyos o un coto de caza para jeques del Golfo. (¿Para qué ir a masacrar elefantes a África si podemos traernos unos cuantos ejemplares a la Península y disparar heroicamente a su manso testuz en un cómodo safari sin correr el riesgo de una caída y rotura de cadera?). La prepotencia de los saqueadores campa a sus anchas y son recibidos como reyes por nuestros políticos (Barcelona y Madrid emularon noblemente en rendir tributo al Gran Casino de Las Vegas, el filántropo Adelson).
Lo elaborado pacientemente por nuestros agricultores y artesanos —los bancales cuidadosamente escalonados de la costa alicantina, las bellas alquerías almerienses— ha sido víctima del atropello por una seudomodernidad sin contenido estético alguno. Nada o casi nada del nuevo panorama arquitectónico de la oxidada Marca España está hecho para durar sino como ejemplo de estropicio y absurda grandilocuencia: Ciudades de las Artes sin arte y de las Ciencias sin ciencia, convertidas en una concha vacía como el cráneo del cerebro que las concibió.
Las generaciones venideras juzgarán como corresponde la codicia de unos y prepotencia de otros en su miope concepción de un progreso que se ha desvanecido como un espejismo a costa de la destrucción de un paisaje que permanece vivo en la memoria de los viejos pero que ya no se recuperará jamás.