“Construción dunha época feminista: Sufraxistas” por Gloria Martínez Pazos (2º Bacharelato B)

O venres  22 de xaneiro estivemos na sala Numax, en Santiago, vendo o filme de Sufraxistas en versión orixinal (e subtitulada), dirixida por Sarah Gavron. As protagonistas deste filme son os actores e as actrices: Carey Mulligan, Helena Bonham Carter, Meryl Streep, Anne-Marie Duff, Brendan Gleeson, Ben Whishaw, Romola Garai, Samuel West, Geoff Bell, Natalie Press, Lee Nicholas Harris, Richard Banks, Adrian Schiller, Judit Novotnik, Morgan Watkin.

O fío argumental que sigue é o seguinte; o movemento sufraxista naceu en Inglaterra ao redor da Primeira Guerra Mundial (1914-1918). A maioría das mulleres que formaban parte del non procedían das clases altas, senón que eran traballadoras que vían como imposible que se lles oíra mediante protestas pacíficas. Desta maneira radicalizáronse e, na súa loita incansable, loitaron por acadar a igualdade, e puxeron en risco todo o que tiñan: o traballo, a súa casa, os seus fillos e incluso as súas vidas. Concretamente hai unha protagonista principal, Maud (Carey Mulligan), na que vemos como a súa vida comeza a dar un xiro. Pois pese a nunca reivindicarse, a súa situación cambia por completo.

Ao saír do cine, dinme conta de que tiña un pensamento distinto. Xa sabía, por todo o que estudamos dende pequenos, que ás mulleres custáralles moito chegar a lograr todo o que hoxe en día temos. Mesmo salario cos homes, mesmo trato, oportunidades igualitarias, dereito ao voto... Pero a verdade é que non chegaba a alcanzar a loita tan extrema que desenvolveron esas mulleres das que, hoxe en día, debemos estar todos moi orgullosos.

Impactoume sobre todo polo feito de que nunca antes se fixera unha película deste tipo sobre o este tema. Probablemente por ser un tema delicado, cun montón de prexuízos sociais, etc., mais ao xa existir, queda demostrado que todo o sucedido forma parte da nosa historia e que tamén é digno de contar e de transmitir ao público para darnos conta de que son feitos memorables.

Foi un filme que me fixo reflexionar e co que pensei verdadeiramente moitas cousas. Canto tiveron que sufrir porque, aínda que se trate dun filme, está claro que todas esas situacións foron reais na maioría das mulleres así como impactantes. A escea da sufraxista que entregou a súa vida na carreira de cabalos é moi dura. Seguramente fun capaz de poñerme no papel porque é un feito real, pois no 1913 a sufraxista Emily Wilding Davison reivindicou o dereito ao voto desa maneira, como amosa a película.

Deste filme saíron milleiros de críticas, para ben e para mal mais hai unha que me chamou especialmente a atención: un artigo de opinión da xornalista e escritora Rosa Montero. Nel fixo unha valoración curta pero contundente de todos os temas a tratar en Sufraxistas. A tese princial foi a seguinte: “La película Sufragistas muestra la heroicidad callada de muchas luchadoras que lo dieron todo por la libertad de la mujer”. Unha tese que marca verdadeiramente todo o seu artigo, un artigo interesante e persoal no que agradece a todas esas mulleres que naquel momento fixeron tantas cousas que valeron para moito no noso día de hoxe.

En definitiva, foi unha película moi interesante que pertence á nosa propia historia e que amosa realmente a cruda realidade. Pese a ter escenas moi impactantes e que fan que sufras igual cas protagonistas, un chega a poñerse no propio papel mirando cara o lado positivo, todo o que conseguiron facendo fronte aos difíciles problemas que lles xurdían naquel momento.

O impacto medioambiental das actividades do sector primario: Ence e a acuicultura en Galicia

Esta semana vimos na clase unha noticia relacionada coa factoría que a empresa ENCE ten na Ría de Pontevedra. A empresa de fabricación de pasta de papel foi inaugurada en 1963 polo ditador Franco, era daquela unha empresa pública dentro do Instituto Nacional de Industria (INI). Agora ven de recibir permiso para permanecer na Ría de Pontevedradurante 60 anos máis, nunha polémica decisión que provoca contestación dunha parte importante da poboación.

Pensa que esta noticia está relacionada co tema que estamos a estudar: o espazo rural, o sector primario, a silvicultura… Pero non se trata dunha noticia exclusivamente económica porque a contestación social á permanencia de Ence no seu actual emprazamento tamén ten que ver coa política medioambiental, coas políticas de emprego, etc. Trátase dun conflito que ven de lonxe e que, probablemente, seguirá activo durante non poucos anos.

Outra noticia relacionado coas actividades do sector primario reflicte tamén conflito social. Trátase da Lei de acuicultura proposta polo goberno galego, contestado dende sectorespolíticos e sociais por considerar que atenta contra a economía galega e polas súas consecuencias medioambientais.

Sobre este tema, neste blog podes ver un programa de El escarabajo verde dedicado á acuicultura en Galicia: “Las espinas del salmón”.

O cambio climático en viñetas, por Jota

O debuxante Jota ven de publicar unhas viñetas coas que resume o acordó sobre o cambio climático asinado recentemente en París.

http://elpais.com/elpais/2015/12/21/album/1450702980_994161.html#1450702980_994161_1450703019

Debate electoral no IES do Milladoiro

Dado o interese que un acontecemento como as eleccións xerais do 20 de decembro pode ter na formación do alumnado, así como o seu encaixe nos currículos do Bacharelato, 15 de decembro celebramos unha actividade relacionada con dito feito: unha mesa redonda coa presenza das forzas políticas que se presentarán aos comicios.No debate tomou parte alumnado de 1º e 2º de Bacharelato. Cada un dos representantes políticos dispuxo  de 10 minutos para expor o seu programa electoral. Rematada esta primeira ronda de intervencións, chegou a quenda de intervencións e preguntas do alumnado do centro.
As forzas políticas presentes foron:

-Nós. Candidatura galega: Adrián Dios Vicente, candidato ao Senado pola Coruña.

-En Marea: Xaime Subiela, candidato número 3 pola provincia da Coruña e concelleiro de Ames Novo.

-PSdeG-PSOE: Angel Mato Escalona, candidato número 1 ao Senado pola provincia de A Coruña.

-Partido Popular de Galicia: Paula Prado del Río, candidata número 1 ao Senado pola provincia de A Coruña.

Esta é a crónica do acto realizada polo alumnado da materia de Xeografía de 2º de Bach:

"Estos últimos días adicamos as clases ás próximas eleccións do 20 de decembro, día no que despois de 4 anos, os cidadáns maiores de 18 votaremos para elixir o presidente do Goberno. Dito cargo está representado por diferentes partidos políticos. Algúns deles, este pasado martes 15 de decembro, estiveron no noso instituto (IES do Milladoiro)  para facernos chegar aos máis xóvenes todas as súas propostas. Os representantes foron dos partidos políticos de En Marea, Nós Candidatura Galega, Partido Popular e Partido Socialista.

Podemos dicir que foi como un mítin político coa diferenza de que tamén responderon ás nosas inquedanzas. Isto é algo moi importante para todos nós, posto que ao ser principiantes como votantes non temos moi claro algúns aspectos políticos, pero sobre todo, os que teñen que ver co que nos afecta, a educación.

Tratouse dun debate moi aberto no que despois de que cada partido ofrecese as propostas da súa candidatura, todos os alumnos tivemos a oportunidade de dirixirnos a eles nunha quenda de preguntas. Ás veces, durante o acto, os candidatos interrumpíronse co que os seus argumentos no quedaban claros. Por outra banda, as nosas preguntas non sempre tiveron unha contestación directa e clara, como no caso da relacionado co futuro da LOMCE e os estudantes. Respecto á pregunta sobre a Cidade da Cultura, por exemplo, houbo distintas opinión relacionando os cartos investidos nesa obra e os que faltan noutros campos.

Despois deste debate electoral, o pasado mércores 16 de decembro, Ames Radio estivo na nosa clase de 2º de Bacharelato B para amosar á poboación de Ames a nosa visión de dito debate así como as críticas e opinións persoais.

En definitiva, pensamos que foi moi interesante adicar este tempo lectivo a tipo de actividades porque son temas que nos afectan directa ou indirectamente a nós tanto na casa coma nos estudos. Ademais, estar informados é fundamental e pode axudarnos á hora de decidir".

Paisaxe e literatura (2): "El camino", de Miguel Delibes

Miguel Delibes (1920-2010), un dos grandes escritores en lengua castelá, publicou en 1950 a novela El camino. Aínda que no libro non aparece citado, o pobo no que se desenvolve a novela é Molledo (Cantabria), lugar no que o autor pasou longas tempadas durante a infancia. Esta é a descrición que fai do seu val. Non é, evidentemente, un exercicio académico de comentario de paisaxe natural, pero podería selo.

“El valle... Aquel valle significaba mucho para Daniel, el Mochuelo. Bien mirado, significaba todo para él. En el valle había nacido y, en once años, jamás franqueó la cadena de altas montañas que lo circuían. Ni experimentó la necesidad de hacerlo siquiera.

A veces, Daniel, el Mochuelo, pensaba que su padre, y el cura, y el maestro, tenían razón, que su valle era como una gran olla independiente, absolutamente aislada del exterior. Y, sin embargo, no era así; el valle tenía su cordón umbilical, un doble cordón umbilical, mejor dicho, que lo vitalizaba al mismo tiempo que lo maleaba: la vía férrea y la carretera. Ambas vías atravesaban el valle de sur a norte, provenían de la parda y reseca llanura de Castilla y buscaban la llanura azul del mar. Constituían, pues, el enlace de dos inmensos mundos contrapuestos.

En su trayecto por el valle, la vía, la carretera y el río -que se unía a ellas después de lanzarse en un frenesí de rápidos y torrentes desde lo alto del Pico Rando- se entrecruzaban una y mil veces, creando una inquieta topografía de puentes, túneles, pasos a nivel y viaductos.

En primavera y verano, Roque, el Moñigo, y Daniel, el Mochuelo, solían sentarse, al caer la tarde, en cualquier leve prominencia y desde allí contemplaban, agobiados por una unción casi religiosa, la lánguida e ininterrumpida vitalidad del valle. La vía del tren y la carretera dibujaban, en la hondonada, violentos y frecuentes zigzags; a veces se buscaban, otras se repelían, pero siempre, en la perspectiva, eran como dos blancas estelas abiertas entre el verdor compacto de los prados y los maizales. En la distancia, los trenes, los automóviles y los blancos caseríos tomaban proporciones de diminutas figuras de «nacimiento» increíblemente lejanas y, al propio tiempo, incomprensiblemente próximas y manejables. En ocasiones se divisaban dos y tres trenes simultáneamente, cada cual con su negro penacho de humo colgado de la atmósfera, quebrando la hiriente uniformidad vegetal de la pradera. ¡Era gozoso ver surgir las locomotoras de las bocas de los túneles! Surgían como los grillos cuando el Moñigo o él orinaban, hasta anegarlas, en las huras del campo. Locomotora y grillo evidenciaban, al salir de sus agujeros, una misma expresión de jadeo, amedrentamiento y ahogo.

Le gustaba al Mochuelo sentir sobre sí la quietud serena y reposada del valle, contemplar el conglomerado de prados, divididos en parcelas y salpicados de caseríos dispersos. Y, de vez en cuando, las manchas oscuras y espesas de los bosques de castaños o la tonalidad clara y mate de las aglomeraciones de eucaliptos. A lo lejos, por todas partes, las montañas, que, según la estación y el clima, alteraban su contextura, pasando de una extraña ingravidez vegetal a una solidez densa, mineral y plomiza en los días oscuros.

Al Mochuelo le agradaba aquello más que nada, quizá, también, porque no conocía otra cosa. Le agradaba constatar el paralizado estupor de los campos y el verdor frenético del valle y las rachas de ruido y velocidad que la civilización enviaba de cuando en vez, con una exactitud casi cronométrica.

Muchas tardes, ante la inmovilidad y el silencio de la naturaleza, perdían el sentido del tiempo y la noche se les echaba encima. La bóveda del firmamento iba poblándose de estrellas y Roque, el Moñigo, se sobrecogía bajo una especie de pánico astral”.

Miguel Delibes (1950): El camino, Madrid, Real Academia Española-Alfaguara, 2014, páxs. 22-24.